69[[waterindependent]]...♫ ♬ ♪...♩ ♭ ♪...dOn't wOrRy bE hApPy=>enjoy LIFe^_^Life is gOOd.

 สวัสดีพี่น้องชาวใต้ที่รักทุกคน เป็นเวลานามนมกาเล เหมือนเทแกลบ มาแล้วที่เรากับชาวเราทุกคนไม่ได้พบปะพูดคุย หรือรับรู้ข่าวสารกันเลย

 

ครับ ผมยังไม่ตาย ไม่ต้องเปนห่วงในข้อนั้น ใช้เวลาส่วนมาก ไปกับการเรียน ทำกิจกรรมเล็กๆ น้อยๆ เพื่อเสริมสร้างประสบการณ์ชีวิต (สปช.) มาอย่างยาวนาน

 

เทอมนี้เรียนหนักครับ เกือบจะแบกไว้ไม่ไหว แต่นอนนึกถึงหน้าบุพการียามขึ้เกียจเมื่อไร มันกลับกลายเปนยาบ้าดีๆนี่เองครับ คึกคักเวลาลงเล่นซะงั้น

 

ก็ดีครับ เด็กเรียนที่ว่า ทำการบ้าน อ่านหนังสือเกือบทุกวัน ทำงานส่งทันเวลาทุกครั้ง กูมีประสบการณ์แบบนั้นแล้ว 555+ เหลือเชื่อใช่ม๊า

 

เหลือเวลาอีก 3 อาทิดโดยประมาณ คงจะสอบเสด แล้วคงจะได้กลับบ้านเรา ชาวหาดใหญ่ ไข่แดง แมลงภู่ ทูสี ไทเฮาอย่างแน่นอน ก็ค่อยไปพบปะพูดคุย สังสรรค์กันอีกครั้ง

 

หวังว่าชาวหาดใหญ่คงไม่ลืม ไอหนุ่มหน้าหมา คน มอ. คนนี้ไปเสียก่อน

 

เมื่ออาทิดที่ผ่านมาได้มีโอกาส ทำในสิ่งที่ตัวเองรักอีกครั้ง ครับ ไปแข่งรักบี้มา เผอิญ ทีมงานรักบี้ ที่หาดใหญ่ยกมากันอย่างพร้อมเพรียง ก็เลยไปจอยด้วยความ want

 

คู่แข่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ทีมจาก เซ้าท แอฟริกา ใต้ นักรักบี้ทีมมัน ตัวๆ เท่ากับควายป่าตัวผู้กลัดมัน ผ่านสงครามโลกมาแล้วไม่ต่ำกว่า ครั้งครึ่ง ผิวขาว ยองใย

 

หัวล้านบ้าง มีผมบ้างปะปนกันไป เกมในครึ่งแรกดำเนินไปอย่าง สูสี เชิญยิ้ม กอปร กับความได้เปรียบ พี่ไทยชาวใต้ทุกคนนั้นมีความเร็วที่จะสปีดหนีไปวางทรัยอย่างไม่ยากเย็นนัก

 

พอเริ่มครึ่งหลัง เหมือนไอทีมจากป่าใหญ่ แห่งทุงหญ้าบอส ซะวันนา จะเพิ่งนึกได้ว่าพี่ไทยตัวเล็ก แม่งชนเอา ชนเอา เล่นเอาคนไทยหัวใจใต้หน้าหงาย ไปตามๆกัน

 

บอกได้คำเดียวว่า เนียน อย่างหนีไม่พ้น ว่าแล้วไอควายป่าก็ชนซะหงายไปราบคาบ แพ้ไปอย่างไม่ต้องสงสัย จบเกม ก็ถ่ายรูปร่วมกัน แลกเสื้อ สร้างมิตรภาพ สมดัง กีฬาของสุภาพบุรุษ

 

แลกเปลี่ยนความเห็นกันพอหอมปากหอมคอ เล่นเอาทั้งพี่ไทย และไอควายป่าแอฟริกา หน้าชื่นตาบานไปตามๆกัน

 

สำหรับผม ก็ดีใจ ตื้นตันบอกไม่ถูก กลับมาเจอเพื่อนๆพี่ๆน้องๆ ภาพเก่าๆ ความทรงจำดีๆ ก็ผุดคืนมาอย่างน่ารักน่าชัง มีความสุขไปอีก สัปดาห์

 

กลับมาเริ่มต้นอาทิดใหม่ เจอกับโลกแห่งความจริง ต้องต่อสู้ดิ้นรนกันต่อไป ยังไง ก็ขอหั้ยทุกคน ก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป อย่างยอมแพ้ไปเสียก่อนนะครับ

 

ชีวิตมีไว้ใช้ ถ้าไม่ใช้หั้ยคุ้ม ต่อนอนไปในกล่องสี่เหลี่ยมแล้วจามาคิดเสียใจไม่ได้นา จะหาว่าไม่เตือน

 

เอ๊า เหนื่อยแล้ว คิดถึงเพื่อนๆทุกคน ขอบคุณทุกคน ที่คอยหนุนหลัง ให้คำปรึกษา และทุกๆอย่าง อย่างดีมาก มาตลอด เจอกันใหม่ฉบับหน้า 555+

 

คนหาดใหญ่เจอกันประมานต้นเดือนตุลาคมนะครับ ไปก่อนแว้ววววว 

 

สวัสดีครับ

 

 

 

 

 

สุรญาณ โป้บุญส่ง

 

บรรณณาธิการแต่เพียงผู้เดียว

 

 

 

 

 

 

 1 ปี กับชีวิตที่ภูเก็ต อร่อยมากคับ มีทุกรสชาติจิงๆ

 

ประสบการณ์ชีวิตนี่ มันหาซื้อไม่ได้จิงๆนะ ต้องออกไปพบ เจอ เรียนรู้เอาเอง

 

 แต่คงไม่เล่าหั้ยฟังหรอกนะว่าเจออะไรมาบ้าง

 

ขอเก็บเปนความทรงจำไว้คนเดียวก็แล้วกัน

 

แล้วชีพจรก็ลงเท้า ได้กลับสู่มาตุภูมิ นานถึง 2 เดือนครึ่ง

 

จิงๆแล้วมาฝึกงาน....พุ่งนี้ แล้วสินะ G.B* วิถี ก็จะเริ่มต้น 

 

ไอน้ำ...โชคดีเว้ย

 

 

*g.b = general เบ๊ = ทำทุกอย่างที่เค้าสั่ง !

 

ผมฝึกงานใน แผนก kitchen ครับ (เชฟ กุ๊ก พ่อครัว ประมานนี้)

 

**ฝ้าย ก่อนหลับตานอนในคืนที่อ่อนล้า ตื่นมามีเธอไม่ห่างหาย  อยู่ข้างเคียงกายตลอดมา ขอบคุณ**

 

 

 

 

 

 

 

สุรญาณ โป้บุญส่ง

บรรณาธิการแต่เพียงผู้เดียว

 

 

 

 

 

 

   กลับบ้านมารอบนี้ อะไรๆก็เปลี่ยนแปลงไป

 

 ถนน ก็เปลี่ยนแปลง มีการซ่อมแซม วางท่อระบายน้ำ ไปทั่วเมืองเลย

 

 มหาลัย ก็เปลี่ยนแปลง มี freshmen เดินกันหั้ยควั่ก วุ่นวายน่าดู

 

 เวสป้ากู ก็เปลี่ยนแปลง ไม่ได้ขับนานมาก ดูซ๊กม๊กๆ ชอบกล

 

 ร้านกาแฟ ก็เปลี่ยนแปลง เพราะมันผุดขึ้นมามากมาย ชวนหั้ยค้นหาอย่างยิ่ง

 

 ใจกลางเมือง ก็เปลี่ยนแปลง มีทหารมาแบกปืนไปโบกตึก เต็มไปหมด

 

 น้องชายคนเล็ก ก็เปลี่ยนแปลง ตัดผมสั้น ทรงนักเรียน เกรียนซะ...

 

 มังกี้ ก็เปลี่ยนแปลง ทั้งปริมาณคน และความหลากหลายทางแนวดนตรี

 

 เด็กแว๊น ก็เปลี่ยนแปลง จากก่อนเคยฮิต fubu เด๋วนี้ เริ่มใช้ brand name ที่เปนของปลอม

 

  ร้านค้าแถวบ้าน ก็เปลี่ยนแปลง เมื่อก่อนเป็นร้านเสริมสวย เด๋วนี้ เป็นร้านหนังสือ

 

 

 

  เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย เราจึงปรับตัวตามสภาพไม่ทัน นับประสาอะไรกับใจคน

 

 ที่แต่ละวันมีอะไรต่อมิอะไรเข้ามา และสิ่งนั้นก็สามารถแปรเปลี่ยน จิตใจคนๆนึงได้อย่างง่ายดาย

 

 *ขอบคุณเพื่อนๆ ที่รักกูเหมือนเดิม กูรักพวกมึงไม่เปลี่ยนแปลง ไม่ว่าจะนาน หรือห่างไกลแค่ไหน*

 

 

 

 

 

 

 

สุรญาณ  โป้บุญส่ง

บนนณาธิการแต่เพียงผู้เดียว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ชีวิตมันช่าง ...

 

รอใครซักคน มานาน จนไม่มั่นใจ....

 

จะรู้บ้างไหมว่าช่วงเวลาที่รอ มันมีค่า .....

 

บอกซักนิด ว่าคิดอะไร ก็คงดี.....

 

ตอนนี้ อยู๋ไกล ต่างบ้าน ต่างเมือง....

 

สิ่งที่เจอคือความเหงา....

 

อะไรๆ ก็ไม่คุ้นเคย....

 

เหงา...

 

อยู่ไปๆ สิ่งแวดล้อมก็เริ่มเปลี่ยน....

 

ทุกอย่าง ยังคงเดิม....

 

ไม่เว้น แม้สิ่งที่อยู๋ข้างใน....

 

จะมีใครรู้บ้างไหม.....

 

ถึงความรูสึก ที่เก็บไว้ มานาน...

 

เวลาจะพิสูจน์   ทุกอย่างเอง....

 

 

this time i have many assignment .

 

i can't do anythinhg shit i wanna go back home .

 

i hate thai education i hate university

 

stupid professor give me stupid assignment and quiz

 

that drive me crazy mother fucker.

 

i don't want to study anymore what da hell with ma life

 

i wanna play rugby, i wanna ride ma vespa, do stupid things with mafriends

 

i wanna stay with ma friends. i'm here for a long time so lonely youk now

 

but i have s'one make me happy eiei

 

shit wanna go back home to say congraturation to my senior in ma faculty

 

but i can't   oow  dahm.

 

but i'm fine have a bit friends,some activity most of it about thai music .

 

,so don't worry too much about me

 

let see ya at hatyai ma hometown soon,may be on october when i finish ma finl exam ...

 

miz u all ma friends,see ya   

what can i do to make you love me ....

 

what can i do to make you care.....

 

what can i say to make your feeling....

 

what can i do to get you there....

 

ความรักเปนเรื่องละเอียดอ่อน ยากนักที่จะเข้าใจ

 

บางเวลามันมอบความสุขที่ยิ่งใหญ่  แต่แค่เพียงหายใจกลายเปนไฟมาเผาเรา

 

ช่วงนี้โดนความรักเผา เล่นเอากูมึนไปเลย  แต่ก็นะ ชีวิตยังหนุ่มๆอยู่มีอุปสรรคบ้างมันจะเปนไรว่ะ

 

ยังไงซะ ยิ้มไว้ โลกนี้ไม่สิ้นหวัง ผมเชื่ออย่างนั้น

 

**โอยไม่รู้จาได้กลับไปแข่งรักบี้ที่มาเลเซียรึเปล่าก็ไม่รู้ ชีวิตมันช่างสับสันซะจิงๆ อย่างนี้สิน๊า เค้าเลยเรียกว่าวัยรุ่น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สุรญาณ  โป้บุญส่ง

บรรณาธิการแต่เพียงผู้เดียว

 

 

 

 

ใกล้สุดสัปดาห์ มันก็ใกล้ถึงเวลาที่ผมต้องกลับภูเก็ตแล้ว

 

ตั้งแต่กลับมานัดเจอเพื่อนเก่ามากมาย และก็อีกมากมายเหมือนกันที่ยังไม่ได้เจอกัน

 

ขอโทดสำหรับเพื่อนบางคนที่เราไม่ได้ไปตามที่ได้นัดกันไว้ กูหลับลืมจิงๆ ไม่ได้จะมีเจตนาชิ่งแต่อย่างใด

 

ช่วงเวลาทุกๆวันที่อยู่ที่นี่ ตอนนี้ใช้มันเกือบจะคุ้มแล้วละ แบ่งหั้ยครอบครัว แบ่งหั้ยเพื่อน แบ่งหั้ยกับสิ่งที่ตัวเองรัก

 

แต่ก็มีอีกหลายๆอย่างที่อยากทำ แต่ยังไม่ได้ทำ  อาจเปนเพราะเหตุผลบางประการหรืออะไรก็ตามแต่

 

ไม่เปนไร แค่นี้ก็ถือว่าเปนโบนัสแล้วละ กลับมาเพื่อชาร์ตแบตเตอรี่หั้ยกับตัวเอง

 

เพื่อเตรียมพร้อมกับการกลับไปเรียน ที่ไม่รูเหมือนกันว่าจะเปนยังไง จะมีอุปสรรคมากมายแค่ไหน

แต่เอาเถอะ จะเปนยังไงก็คงต้องผ่านมันไปหั้ยได้

 

กลับมารอบนี้สนุกจิงๆ  มันมีค่ายิ่ง คุ้มกับการรอคอย

 

ได้ขำกับเพื่อนเหมือนแต่ก่อน ได้กลับมาเล่นรักบี้(เจ็บตัวเลยกู) ได้ขี่เวสป้า ได้ทำอะไรที่ตัวเองอยากทำ

 

สำหรับปลาหล่อฮั่น 2 ตัวที่น่าสงสาร กูขอโทดจิงๆที่กูกับเพื่อนเมาแล้วเอาพวกเอ็งไปทอดกินกัน

 

อร่อยดีนะ ปลาหล่อฮั่น 555 ถือว่าเปนครั้งนึงในชีวิตที่ผมได้กินปลาที่สำหรับใครหลายๆคนแล้วมันมีค่ามากมายมหาศาล

 

แล้วจะทำบุญส่งไปหั้ยนะ    อืม..พอดีกว่า ขอตัวไปเตรียมจัดของ ไปรอบนี้คงจะต้องอยู่ยาวเลยละ เจอกันรอบหน้า

 

ขอบคุณที่ทุกคนมอบความเฮอา-ปาจิงโกะ อย่างมากมาย ขำจิงๆ   บ๊ายบาย.......

 

 

 

 

 

 

สุรญาณ  โป้บุญส่ง

บรรณาธิการแต่เพียงผู้เดียว